Φρίξος :)

Σε ένα παράλληλο σύμπαν όπου τα όνειρα πραγματοποιούνται στην ηλικία των 31 ετών θα ήμουν μια επιτυχημένη Καθηγήτρια Γαλλικών, μια μεταφράστρια με λαμπρό μέλλον στον τομέα της λογοτεχνικής μετάφρασης ή έστω κάποια που θα διασκέδαζε υποτιτλίζοντας ταινίες και σειρές. Θα είχα αποκτήσει ήδη ένα υγιές μπεμπέκι και θα συνέχιζα τη ζωή μου και τις περιπέτειές της με το αγαπημένο έτερο ήμισυ. Σε αυτό το σύμπαν – που ναι κάποια όνειρα πραγματοποιούνται – απλώς απαιτεί πολύ χρόνο, πολύ κόπο, πολύ τρόπο και παρά πολύ τύχη και όχι μόνο ονειροπόληση και θέληση μαθαίνεις να αρκείσαι στα λίγα. Να είσαι ευγνώμον για τη ζωή που ζεις – γιατί πολύ απλά, ζεις – που είσαι υγιής, που έχεις μια σχέση, μια στέγη, τα απαραίτητα. Αν, λοιπόν, θες κάτι παραπάνω από τα λίγα, από τα απαραίτητα, μπορεί να σε κρίνουν, να σε χαρακτηρίσουν, ως εγωιστή, ως άπληστο, ως καπιταλιστή (κρίνοντας με πολιτικά κριτήρια). Μπορώ να σου βρω χίλιους δυο χαρακτηρισμούς. Αν τελικά καταφέρεις, μπορεί και να μη χαρούν μαζί σου και να γίνεις αντικείμενο και πάλι κριτικής, ή αντικείμενο φθόνου. Γιατί, έτσι λειτουργεί το ανθρώπινο σύστημα στις μέρες μας και λειτουργεί τόσο αυθόρμητα και τόσο φυσικά, δίχως δεύτερη σκέψη.

Αν συμβιβαστείς, τότε επίσης, θα πουν ότι δεν ήθελες πολύ, ότι μόνο λόγια ήσουν και καθόλου πράξεις. Αν σου εξιστορήσω γεγονότα, φάσεις, ατυχή περιστατικά μπορεί και να πεις έχεις δίκιο. Έχει καμία σημασία όμως; Όλοι έχουμε προβλήματα, λίγο ή πολύ. Αλλά γιατί αυτή τη στιγμή, να ντραπώ να μιλήσω και να πω γιατί σε μένα; Γιατί; Έκανα κάτι κακό; Έχω αδικήσει κάποιον; Έφταιξα κάπου; Φέρθηκα άσχημα; Γιατί να ντραπώ να μιλήσω για κάτι που θεωρείται προσωπικό για κάποιους ενώ εμένα κάθε μέρα με ταλανίζει; Τι ακριβώς θεωρείται προσωπικό; Όταν τα πάντα έχουν βγει στη φόρα. Μη μου πεις ότι κάποιος σε πιέζει ή με πιέζει να ανεβάσω φωτογραφία ή να δηλώσω πού βρίσκομαι.

Κι όμως, αυτή τη στιγμή, μέσα μου τόσες μέρες σιγοβράζω. Μήνες παλεύω να βρίσκω το χαμόγελο καθημερινά, κι αν με δεις να χαμογελάω δε σημαίνει ότι όταν κλείσει η πόρτα πίσω πάλι θα χαμογελάω. Ίσως ό,τι μου συμβαίνει – που ευτυχώς δεν είναι τόσο σοβαρό ή έτσι φαίνεται ως τώρα – να είναι εξαιτίας αυτής της ρημάδας της ψυχολογίας μου. Ο γιατρός βέβαια, είπε, ότι οφείλεται σε υπεροιστρογόνωση. Α ρε μάνα, με έκανες γυναικάρα με υπέρογκο αριθμό ορμονών και τώρα το πληρώνω.

Για τις ασφαλιστικές, που λες, είμαι ο χειρότερος πελάτης. Δεν έχει μείνει και κάτι να ασφαλίσουν. Θα τους πω να ασφαλίσουν τα μαλλιά μου. Πλάκα πλάκα χωρίς αυτά δε ζω! Χιχι Για τις ασφαλιστικές αλλά και για το ανθρώπινο μέσο όρο κοντά στη δική μου ηλικία το να έχεις κάνει ήδη 4 χειρουργεία (της ίδιας φύσης) και να έπονται – πιθανόν – άλλα δύο παρόμοια (μακάρι να μην έρθουν ποτέ – διότι κουράστηκα) είναι περάν των πιθανοτήτων. Όπως είπα, δεν είναι δα τόσο σοβαρό, ο γιατρός μου βέβαια με φωνάζει πια με το μικρό μου όνομα. Ίσως γιατί με λένε Μάχη, ίσως γιατί ξέρει ότι δε φοβάμαι τόσο, περισσότερο βαριέμαι. Ναι, βαριέμαι όλη αυτή την ταλαιπωρία. Θέλω να το δω από αυτή την πλευρά, είναι απλώς μια ταλαιπωρία ή καλύτερα είναι κάτι που πρέπει να μάθω να ζω με αυτό εφόρου ζωής. That’s what the doctor said!

Με αφορμή την εκπομπή που παρακολουθώ αυτή τη στιγμή γιατί όντως μια φορά ζούμε και με γνώμονα ότι σε 6 μήνες θα μάθω τι μέλλει γενέσθαι, προτείνω στον εαυτό μου να ψάξει να βρει τη δύναμη, το κουράγιο, τη θέληση να γεμίσει όλο αυτό το χρονικό διάστημα δημιουργικά. Να σταματήσει να φλερτάρει με την κατάθλιψη και με τις τρελές ιδέες που με καταβάλλουν. Δεν το αξίζω και δεν το αξίζουν και όσοι αγαπάω. Όσο για το σώμα μου, του δηλώνω ότι θα του φέρομαι καλύτερα, εύχομαι βέβαια και αυτό να φροντίσει μόνο του να αποβάλλει τους όγκους μου. Άλλωστε, ακόμη και αν είναι ως τώρα καλοήθεις, δε νομίζω ότι έχουν και κάποια χρησιμότητα.

Όσο για όλους εσάς τους ομοιοπαθείς, θέλω να πω ότι εύχομαι, όπως εγώ, έχω βρει μια οικογένεια – που ναι μεν με γέννησε αλλά ήταν στο χέρι μου να την διατηρήσω -  να σας στηρίζει, να είναι πάντα δίπλα σας και να νιώθετε αυτή την ανιδιοτελή αγάπη που καθημερινά νιώθω ότι λαμβάνω όλα αυτά τα χρόνια.

& κάτι ακόμη, μην κάνετε το δικό μου συνεχές λάθος να πηγαίνετε μόνη/μόνος στο γιατρό. Είναι καλύτερα να μοιράζεστε ακόμη και τα άσχημα. Πονάει λιγότερο.

Υ.Γ.1: Τίτλος άρθρου – ευθύνεται ο Στέφ. Γιατί αυτός ο άνθρωπος που τόσο αγαπάω πάντα βρίσκει ακόμη και από τα άσχημα να βγαίνει κάτι καλό. Πάντα με κάνει και γελάω. Αυτό αρκεί! Μόνο αυτό.

Υ.Γ.2: 6 months to go!