Σε ένα παράλληλο σύμπαν όπου τα
όνειρα πραγματοποιούνται στην ηλικία των 31 ετών θα ήμουν μια επιτυχημένη
Καθηγήτρια Γαλλικών, μια μεταφράστρια με λαμπρό μέλλον στον τομέα της λογοτεχνικής
μετάφρασης ή έστω κάποια που θα διασκέδαζε υποτιτλίζοντας ταινίες και σειρές.
Θα είχα αποκτήσει ήδη ένα υγιές μπεμπέκι και θα συνέχιζα τη ζωή μου και τις περιπέτειές
της με το αγαπημένο έτερο ήμισυ. Σε αυτό το σύμπαν – που ναι κάποια όνειρα
πραγματοποιούνται – απλώς απαιτεί πολύ χρόνο, πολύ κόπο, πολύ τρόπο και παρά
πολύ τύχη και όχι μόνο ονειροπόληση και θέληση μαθαίνεις να αρκείσαι στα λίγα.
Να είσαι ευγνώμον για τη ζωή που ζεις – γιατί πολύ απλά, ζεις – που είσαι
υγιής, που έχεις μια σχέση, μια στέγη, τα απαραίτητα. Αν, λοιπόν, θες κάτι
παραπάνω από τα λίγα, από τα απαραίτητα, μπορεί να σε κρίνουν, να σε
χαρακτηρίσουν, ως εγωιστή, ως άπληστο, ως καπιταλιστή (κρίνοντας με πολιτικά
κριτήρια). Μπορώ να σου βρω χίλιους δυο χαρακτηρισμούς. Αν τελικά καταφέρεις,
μπορεί και να μη χαρούν μαζί σου και να γίνεις αντικείμενο και πάλι κριτικής, ή
αντικείμενο φθόνου. Γιατί, έτσι λειτουργεί το ανθρώπινο σύστημα στις μέρες μας και
λειτουργεί τόσο αυθόρμητα και τόσο φυσικά, δίχως δεύτερη σκέψη.
