Εδώ;! Γιατί;!

Δεκαετία ολόκληρη πέρασε. 

Διαβάζω την τελευταία ανάρτηση μου, πεταχτά κ κάποιες άλλες κ νιώθω...

Νιώθω ότι δεν άλλαξα απλώς, μεταμορφωθηκα εντελώς. Ανησυχίες του τότε που τώρα μοιάζουν ανούσιες, μικρές. 

Το σήμερα πριν 10 χρόνια δεν το φανταζόμουν έτσι. Δεν περίμενα να γίνω καριεριστα. Δεν περίμενα, όμως, να έχω και οικογένεια. Πόσο μάλιστα με αυτό τον πρωτότυπο συνδυασμό. 

Εδώ και μια βδομάδα, κλαίω μέσα μου κ κλαίω δυνατά όταν μένω έστω λίγο μόνη μου.

Ένα άσχετο τραγούδι που άκουσα πρώτη φορά πριν λίγες μέρες μου ξύπνησε τόσα πολλά. Ένα τραγούδι μου έφερε μια τριπλή αίσθηση. Παρελθόν-παρόν-μέλλον. Τρεις διαστάσεις του χρόνου συγχρόνως. 

Σήμερα ήταν άλλη μία δύσκολη αλλά προγραμματισμένη ημέρα. Νοσοκομεία, εξετάσεις, δρομολόγια, τρέξιμο, παιδιά, σπίτι, δουλειές σπιτιού, παιχνίδια. 

Και κάπου εκεί μέσα σε όλα αυτά ψάχνω να με βρω. ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΆ να με βρω.

Μου λείπω. Μπορεί να χαμογελάω, μπορεί να με βλέπουν κομψοτατη όπως συχνά μου λένε, όμως, έχω χάσει εκείνη τη Μάχη. 

Εκείνη την αυθόρμητη, γεμάτη χαρά Μάχη που ζούσε για την στιγμή.

Θα ξανάρθει;!

Who knows...

Υ.Γ.1: Αφού επέστρεψα εδώ, ίσως γυρίσω γενικά κ ειδικά. 

Υ.Γ.2: Ειλικρινά, αν κάποιος συνεχίζει κ διαβάζει το blog, pls send me a text. 

Φρίξος :)

Σε ένα παράλληλο σύμπαν όπου τα όνειρα πραγματοποιούνται στην ηλικία των 31 ετών θα ήμουν μια επιτυχημένη Καθηγήτρια Γαλλικών, μια μεταφράστρια με λαμπρό μέλλον στον τομέα της λογοτεχνικής μετάφρασης ή έστω κάποια που θα διασκέδαζε υποτιτλίζοντας ταινίες και σειρές. Θα είχα αποκτήσει ήδη ένα υγιές μπεμπέκι και θα συνέχιζα τη ζωή μου και τις περιπέτειές της με το αγαπημένο έτερο ήμισυ. Σε αυτό το σύμπαν – που ναι κάποια όνειρα πραγματοποιούνται – απλώς απαιτεί πολύ χρόνο, πολύ κόπο, πολύ τρόπο και παρά πολύ τύχη και όχι μόνο ονειροπόληση και θέληση μαθαίνεις να αρκείσαι στα λίγα. Να είσαι ευγνώμον για τη ζωή που ζεις – γιατί πολύ απλά, ζεις – που είσαι υγιής, που έχεις μια σχέση, μια στέγη, τα απαραίτητα. Αν, λοιπόν, θες κάτι παραπάνω από τα λίγα, από τα απαραίτητα, μπορεί να σε κρίνουν, να σε χαρακτηρίσουν, ως εγωιστή, ως άπληστο, ως καπιταλιστή (κρίνοντας με πολιτικά κριτήρια). Μπορώ να σου βρω χίλιους δυο χαρακτηρισμούς. Αν τελικά καταφέρεις, μπορεί και να μη χαρούν μαζί σου και να γίνεις αντικείμενο και πάλι κριτικής, ή αντικείμενο φθόνου. Γιατί, έτσι λειτουργεί το ανθρώπινο σύστημα στις μέρες μας και λειτουργεί τόσο αυθόρμητα και τόσο φυσικά, δίχως δεύτερη σκέψη.

Αγαπημένο μου ημερολόγιο... #1 or not?

Αγαπημένο μου ημερολόγιο!

Ξέρω, έχω καιρό να σου γράψω, να με συμπαθάς! Αλλά δε φταίω! Ή μάλλον φταίω. Φταίω που έχω χρέη. Ναι οικονομικά χρέη. Όπως όλοι. Αν και τα δικά μου δεν είναι υπαρκτά ακόμη αλλά με τρομάζουν. Έχω, όμως, και συναισθηματικά χρέη. Αυτά είναι τα πιο σημαντικά.

Τρομάζω στην ιδέα πως το έτερο ήμισυ δε νιώθει καλά δίπλα μου γιατί αυτή τη φορά το χρέος είναι η ζωή. Να, εκεί που ξεκινάγαμε αυτό το τόσο δα απλό όνειρο του συνταξιδιού μας, ξαφνικά στο μηδέν. Όπως 1.500.000 εγγεγραμμένοι Έλληνες. Κι όμως, ακόμη και χωρίς το οποιοδήποτε νόμισμα, εγώ ακόμη νιώθω σαν μάνα. Παράξενο ε; Νιώθω σαν μάνα που ανυπομονεί να γυρίσει σπίτι να δει το παιδί της. Μόνο που το παιδί μου είναι το έτερο ήμισυ. Λοιπόν, ακόμη και αν την ημέρα πληρωμής ο μισθός δεν εξαφανιζόταν μέσα σε 10 κυριολεκτικά λεπτά, ακόμη και αν είχαμε λίρες, γιεν, ακόμη και αν είχαμε ένα τίποτα, αυτό το συναίσθημα της προσμονής θα υπήρχε πάντα και τώρα καταλαβαίνω. 

7 χρόνια μαζί. 2 χρόνια στο ίδιο καταφύγιο και καταλαβαίνω.

Μη ρωτήσεις τι, αγαπημένο μου ημερολόγιο. Είναι δικό μου, μοναδικό, ξεχωριστό συναίσθημα. 1000 λέξεις δε φτάνουν.

ΕΥΑΝΘΙΑ 11/6/07 Πώς πέρασαν τα χρόνια...

Στα πλαίσια του ΚΔΒΜ της περιοχής μου είχα την τύχη να παρακολουθήσω κάποια μαθήματα δημιουργικής γραφής. Δυστυχώς για προσωπικούς λόγους δεν μπόρεσα να ολοκληρώσω τον κύκλο μαθημάτων. Σε ένα μάθημα, λοιπόν, είχαμε ως θέμα τα λουλούδια. Χάρη στα λουλούδια και με αφορμή μια παράξενη επέτειο, σας γράφω μια ιστορία ή καλύτερα μια αλήθεια. 

Αυτή είναι η δική μου Ευανθία, η δική μου Μάχη. 

Όσο ο χρόνος κυλάει, μας λείπεις περισσότερο...

ΕΥΑΝΘΙΑ

-          Μαμά, γιατί τη γιαγιά τη λένε Ευανθία;

Ρώτησα μια μέρα άξαφνα τη μητέρα μου. Θυμάμαι όταν πρωτοσυλλάβισα το όνομά μου, πήγαινα σχολείο πλέον. Ναι, αυτό για το οποίο με κοροϊδεύανε χρόνια ολάκερα στο δημοτικό. Μάχη. Πήρα το όνομα της γιαγιάς μου λένε και πάντα για να  με πειράξουνε με φωνάζανε Ανδρομάχη. Δεν ξέρω γιατί, πάντα μισούσα αυτό το όνομα και έλεγα σε όλους όχι με λένε σκέτο ΜΆΧΗ. Σκέτο Μάχη; Εκεί άρχιζαν οι συζητήσεις περί θρησκείας που τόσο τις βαριόμουν όντας 7-9 χρονών. Και εγώ μούτρωνα και έλεγα Μάχη με λένε και σε όποιον αρέσει.

Μεγαλώνοντας η γιαγιά μου ζούσε πλέον μαζί μας λόγω απασχόλησης των γονιών μου. Τα δυο κουτσούβελα, εγώ και ο αδερφός μου, θέλαμε, όχι απαραίτητα κάποιον να μας προστατεύει ούτε να μας φροντίζει αλλά να περνάει ελεύθερο χρόνο μαζί μας. Ήταν μάλιστα ευκαιρία γιατί η γιαγιά ήταν σε σύνταξη πια και στενοχωριόταν που έμενε μόνη της μακριά από όλα της τα εγγόνια. Πέντε για την ακρίβεια ως τότε. Αλλά για κάποιο λόγο η μάνα πάντα με την κόρη καταλήγει. Έτσι και έγινε, σε αυτή την περίπτωση.