Αν θα προχωρήσεις παρακάτω, αν θα ξεχάσεις καθετί που συμπεριλαμβάνεται στη λέξη παρελθόν, στο συναίσθημα του πόνου, στην αίσθηση των δακρύων στο πρόσωπό σου… είναι καθαρά και μόνο δική σου απόφαση. Ο κύκλος των χαμένων ονείρων, ο κύκλος των λάθος επιλογών και των αδίκως πληγωμένων ψυχών τελείωσε… ωριμάζουμε διαλέγουμε και συνεχίζουμε. Δε μετανιώνουμε για τίποτα. Όσα ζήσαμε μας έκαναν αυτά που είμαστε, ακόμα και τα λάθη μας έπλασαν και είμαστε περήφανοι για αυτά. Ίσως έκανα περισσότερα από άλλους και δε ντρέπομαι να το πω, ούτε και να το παραδεχτώ. Με κρίνω και κρίνω, όχι για να είμαι επικριτική ούτε κακιά αλλά γιατί διαλέγω. Γιατί δεν ταιριάζουμε όλοι με όλους. Γιατί δεν είναι κακό. Γιατί απλώς είναι ανθρώπινο και απόλυτα φυσιολογικό. Γιατί ξέρω τι θέλω και γιατί έμαθα να είμαι αληθινή, να μην εγκωμιάζω κανέναν, να συμπαθώ μόνο όποιον μου «γουστάρει» και να μη γλείφω για ουδέν λόγο. Γιατί στο τέλος της ημέρας θέλω να απλώνω την αφάνα και να κλείνω τα μάτια μου και να ηρεμώ και να σκέφτομαι μόνο το πρόσωπό του και να του λέω καληνύχτα. Γιατί όσο δύσκολη να είναι η ημέρα μου από υποχρεώσεις, από δουλειά, από νευρά, από τσακωμούς, από άγχος, όταν καταλήγω σε μια γλυκιά αγκαλιά, όταν καταλήγω σε μια φιλική φωλιά θέλω να θυμάμαι μονάχα αυτό και τίποτα άλλο. Οι καλές στιγμές μένουν, οι άσχημες έχουν ήδη φύγει. Μάθαμε από αυτές αλλά ας πονάνε περισσότερο αυτοί που μας πλήγωσαν. Ψηλά το κεφάλι και προχωράμε. Για μένα πάντα θα είναι καλοκαίρι, για μένα πάντα θα υπάρχει ελπίδα.

Καλή μας χρόνια και επιτέλους ξεχάστε τη λέξη κρίση!

Στη τελική όπως λένε κρύο καιρός για δύο… στα δύσκολα όλοι μαζί, όχι ο καθένας μόνος του. Λίγη αισιοδοξία δεν έβλαψε ΠΟΤΕ! Χαμογελάστε ΡΕ!!!!!!!!!!!

Κάποτε θυμάμαι σε ένα ταξίδι το 2007 στο νησί της Σέριφου είχα ακούσει ότι είναι ένα μέρος με ενέργεια μαγική, ναι, ίσως και να είναι. Τώρα μετά από τρία χρόνια στη Δονούσα ένα έχω να πω: «Δονούσα, αυτό είναι το ένα και μαγικό νησί». Δεν έχει ενέργεια μαγική, δεν έχει μαγικούς ανθρώπους, δεν έχει μαγικά μέρη, το νησί από μόνο του είναι μαγικό. 3 χρόνια σε 14 τ.χμ. και ακόμη γνωρίζεις νέα πρόσωπα και ακόμη γνωρίζεις νέες εμπειρίες και αντικρίζεις νέες εικόνες, δεν φθάνει μια φορά να το επισκεφτείς, δεν φθάνει ένα τραγούδι να το συνδέσεις, δεν φθάνει μια στιγμή. Γιατί στη Δονούσα είναι χίλιες στιγμές, στη Δονούσα είναι κάτι παραπάνω από οικογένεια, είναι η ψυχή σου, η ζωή σου που βρίσκεις ξαφνικά και ας την είχες χάσει για καιρό. Στη Δονούσα κλαις από λύπη όταν φεύγεις και από χαρά γιατί ξέρεις ότι πάντα θα επιστρέφεις στο νησάκι σου. Και ναι είναι νησάκι «σου», νησάκι «μου», νησάκι «μας», γιατί πάντα σε κάποια γωνιά της ένιωσες την άπλετη φιλοξενία της, σε κάποια γωνιά της ένιωσες να ανήκεις. Εμένα μ’ έφερε ο έρωτας στο διάβα της, εμένα μ’ έφερε η τύχη μου που μου δείξε το καλό της χαρτί μετά από χρόνια. Και άμα θα θελήσεις κάποιον να σε ξεναγήσει δεν θα χρειαστεί, γιατί ο καλύτερος ξεναγός είναι οι εικόνες, όσα και αν σου πουν, όπου και αν σου πουν να πας, αν δεν μάθεις την ιστορία της μέσα από τις κουβέντες των ανθρώπων της, μέσα από τα πλακόστρωτα της δεν θα έχεις μάθει τίποτα από τη Δονούσα. Σαν βγεις λοιπόν στον πηγαιμό για το νησάκι «μου», θυμήσου να έχεις ανοιχτά τα μάτια σου και τη καρδιά σου, να γεμίσεις τη ζωή σου και το μυαλό σου με όσα καλύτερα και όσα περισσότερα σου προσφέρονται απλόχερα και γενναιόδωρα από την ίδια τη φύση. Εγώ; Με λένε Μάχη, είμαι γέννημα-θρέμμα Ποντιοπαιδί με καταγωγή από την υπέροχη Ναύπακτο και το Κληματάκι Φωκίδος και αιώνια ερωτευμένη με τη Δονούσα, το μικρό αυτό κυκλαδονησί. Α! και ερωτευμένη με έναν Δονουσιώτη. Καλό επόμενο ταξίδι στη νέα μου δεύτερη «Ιθάκη» σε όποιον τυχερό και για μένα εις το επανιδείν.

Να σε αγναντεύω θάλασσα να μη χορταίνω…

http://www.youtube.com/watch?v=qfdQes-_jeQ

Εσύ εκεί...

Υπάρχει ένας άνθρωπος στη ζωή όλων μας που θα περάσει, θ’ αφήσει το σημάδι του και θα φύγει, κάποιοι ίσως τους γλυκοκοιτάξει η τύχη τους και δεν τους αποχαιρετήσει σύντομα αυτός ο άνθρωπος. Για κάποιους, επίσης, αυτό το σημάδι μπορεί να είναι ανεξίτηλο. Μπορεί η ζωή τους, χάρη/εξαιτίας σε αυτόν τον άνθρωπο να αλλάξει δραματικά. Και αν γελάσεις, και αν κλάψεις, σημασία έχει το ότι ένιωσες, σημασία έχει ότι όσα χρόνια και αν περάσουν, τα συναισθήματα δε σβήνονται, ίσως κρύβονται κάπου καλά, αλλά υπάρχουν πάντα και είναι αληθινά. Κι αν αυτός ο άνθρωπος δεν το ήθελε αλλά έπρεπε να προσπεράσει, να χαμογελάς γιατί σίγουρα εσύ κάτι του πρόσφερες. Και όταν θα στέκεσαι στο κατώφλι σου και θα νομίζεις συναντάς το βλέμμα του, όχι δε θα ’ναι ψέμα. Εκείνος μπορεί να έφυγε αλλά ο έρωτας παρέμεινε και σου χαμογέλασε πλατιά μέσα από ένα νέο πρόσωπο, μέσα από ένα νέο χαμόγελο. Λοιπόν, ζωή μου, καλωσόρισες (και πάλι)!

Αφιερωμένο στον άνθρωπο που με ένιωσε πριν χρόνια και στον άνθρωπο που με αγαπούσε χθες, σήμερα και τα τελευταία αυτά 2μιση χρόνια και ελπίζω να τα εκατοστίσουμε। Χι χι!

http://www.youtube.com/watch?v=kltumpR6mcM

http://www.youtube.com/watch?v=8oei5WfNZgs

Καλό μου καλοκαίρι!

Όσο μεγαλώνω, ελπίζω...

Τις τελευταίες μέρες ένας μαραθώνιος σκέψεων εξελίσσεται στο μυαλουδάκι μου ή έστω σε αυτό που κρύβεται καλά κάτω από την αφάνα μου. Θέλει αρκετό θάρρος, θράσος και τόλμη να αρνηθείς το βόλεμα, να δεχτείς να παλέψεις για τα όνειρά σου ακόμη και σε δύσκολους καιρούς. Έχω μάθει όμως να αρκούμαι στα λίγα. Μπορεί από μικρή να είχα ό,τι θέλησα αλλά πολλές φορές δε μου ήρθαν όλα εύκολα. Πολλές φορές βρέθηκα στο μηδέν και αναφωνούσα «και τώρα, τι;». Και να, πριν λίγες μέρες, που παραλίγο να βρεθώ πάλι, όχι απαραίτητα στο μηδέν, αλλά σε ένα μεγάλο δίλημμα. Ποτέ δεν μπορείς να είσαι έτοιμος και για τίποτα. Πώς άλλωστε να είσαι έτοιμος για το «άγνωστο»; Πώς να είσαι έτοιμος για μια δουλειά που δε γνωρίζεις; Για μια ζωή που δεν έχεις φανταστεί καν; Για μια οικογένεια; Για ένα γάμο; Για μέρη που δεν έχεις πάει; Για καταστάσεις που δεν υπάρχει δυνατότητα ούτε προετοιμασίας ούτε προσαρμογής; Συχνά συμβαίνει αυτό. Απλώς ζεις! Και ενώ ζεις μαθαίνεις! Ποτέ δε θα μάθω μια καινούρια δουλειά πριν ασχοληθώ με αυτήν όσο και να την ονειρεύομαι, ποτέ δε θα είμαι έτοιμη για παντρειά ή να ζήσω μόνη μου όσο και αν το θέλω, ποτέ δε θα είμαι έτοιμη να φέρω στον κόσμο ένα ακόμη αφανέ αγγελούδι και ας το επιθυμώ ολόψυχα με την καρδιά μου, ποτέ δε θα λέω «θέλω να πάω στο τάδε μέρος» αφού δεν ξέρω καν πως είναι… και όλα αυτά γιατί απλά πάντα φοβάμαι το άγνωστο. Πάντα φοβάμαι ότι δε θα τα καταφέρω καλά αλλά και πάλι ποιος είναι ο τέλειος που μπορεί να κρίνει πότε πας καλά και πότε όχι; Όμως όσο και αν φοβάμαι, ο ονειροκόσμος μου είναι πιο όμορφος από αυτόν που συχνά στις μέρες μας βλέπω σε άλλους ανθρώπους γύρω μου. Αυτή η μιζέρια, αυτή η οικονομική κρίση, αυτή η αποχαύνωση, γιατί σε έναν άνθρωπο 26 ετών να του κόβεις τα φτερά; Γιατί να ψάχνουμε για το βόλεμα; Γιατί να μην προσπαθήσεις τώρα που έχεις το χρόνο και τις δυνάμεις; Και κυρίως έχεις την επιμονή και την υπομονή; 454,25€ σίγουρα δε φθάνουν αν ζεις μόνος, σίγουρα όμως περισσεύουν όταν τη θαλπωρή και την αγάπη τη βρίσκεις ακόμη και στις πιο φτωχικές μεριές του κόσμου. Το μόνο που θέλω είναι να περπατάω στη θάλασσα να βλέπω τον ήλιο και να μου κρατάς το χέρι… να χαίρομαι κάθε πρωί που ξυπνάω και κάθε βράδυ που με καληνυχτίζεις γλυκά… Αυτή είμαι λοιπόν, η Μάχη που έμαθε να ζει με τα συναισθήματα χωρίς την ανάγκη της γεμάτης τσέπης (αυτή την γέμισα απλώς για να συνεχίσω την πορεία στη μόρφωσή μου). Αυτή είμαι η γλυκανάλατη και αιώνια ρομαντική Μάχη που βολεύεται μονάχα μέσα σε ένα φαρδύ τζινάκι με την αφάνα να αερίζει, που ζωγραφίζει ακόμα με μωβ στυλό καρδούλες , που στη ζωή της έμαθε να ζει με αγάπη, τρυφερότητα, στοργή και πρόδερμ και να πιστεύει σε αξίες – απαξιωμένες για άλλους – αλλά αυθεντικές για εκείνη. Αν ήθελα κάτι άλλο στη ζωή μου θα το είχα διαλέξει αλλιώς. Ξέρω όμως τι θέλω και ξέρω πως ότι θέλω μπορώ να το χτίσω και αξίζει να το χτίσω. Λιθαράκι λιθαράκι θα χτιστεί το «σπιτάκι» μας! Ευχαριστώ μονάχα τους γονείς μου που ΠΟΤΕ δε θέλησαν να αλλάξουν αυτό που είμαι, είναι υπερήφανοι βασικά για αυτό που είμαι, και με στηρίζουν σε ό,τι αποφασίζω και ό,τι σχεδιάζω. Λοιπόν, τα καλύτερα έρχονται γιατί εμείς τα κάνουμε να έρθουμε! Όσο μεγαλώνω, ελπίζω και θα μεγαλώνω για πάντα!

Αλήθεια, τι θα μείνει στο τέλος;!