Περασε ενας χρονος και ομως μου φαινεται σαν χθες π εφυγες ... εφυγες , ακομη να παραδεχτω πως σ εχασα ... ειναι δυσκολο να αποδεχτω τον θανατο ησουν ο αγαπημενος μου ανθρωπος ... πολλοι θα πουν δεν ειμαι η μονη που χανει καποιον δικο της πολλοι θα εχουν δικιο ομως εσυ για μενα ησουν η ζωη μου, στο δρομο σου μεγαλωνα κ εχτιζα τα δικα μου ονειρα ... κοντα σε εσενα εμαθα ενιωσα εζησα ... ζω ακομη, αυτη ειναι η μεγαλη αληθεια, ζω, παλευω να ζησω . Εκανα μηνες να χαθω ξανα στον υπνο μου να κλεισω τα ματια μου και να ονειρευτω , το ιδιο μου το σπιτι εγινε πεδιο πολεμου για μενα, αλλαξα τον χωρο σου για να μην παγιδευομαι στις αναμνησεις, Αδικος κοπος. 23 χρονια δεν σβηνονται τοσο ευκολα . Ισως και να μην θελω να σβηστουν. Ψαχνω να δω γιατι φοβαμαι να αντικρυσω τον θανατο οταν σκεφτομαι πως πηρε και εσενα. Αφου γνωριζω πως εκει στην απεναντι οχθη, που λενε, εχεις βρει την γαληνη σου... προσπαθω να συνειδητοποιησω τις απωλειες ψυχικες υλικες ειναι πολλες θελω να γεμισω το κενο π εμεινε πισω , οχι δεν φταις, καλα εκανες και εφυγες ... ενα χρονο επειτα κ ολα εχουν αλλαξει τιποτα δεν ειναι οπως παλια τιποτα δεν ειναι ιδιο ... χανοντας σε, εχασα κ τον εαυτο μου αλλη μια φορα εχασα καθετι που παλευα χρονια να κτισω , εχασα κ τον μεγαλυτερο μου ερωτα ... ποσα λαθη ποσα παθη ποσες ατυχιες ποσες δυστυχιες ολες μαζι ... εμεινα μονη μου. Ν αγναντευω την αγαπημενη μου θαλασσα του φλοισβου να περπαταω στα σοκακια της ναυπακτου π χορευα κ τραγουδουσα να θυμαμαι τα λαμπερα φωτα στους δρομους του παρισιου εκει ολα σχεδον αρχισαν κ εκει ολα γυρνανε. Η αγαπη εμενα παντα με ξενιτευει ποτε δεν με βρισκει στην ιδια χωρα. Ξερω πως μεθαυριο ειναι η γιορτη σου , σημερα ειναι η γιορτη «του» και σε λιγες μερες η δικη μου γιορτη... ξερω πως απο εκει ψηλα με αγαπας και προσεχεις τον ανθρωπο τους ανθρωπους που αγαπαω και οσα γεωγραφικα μιλια κ αν με χωριζουν απο αυτους. Καθε που ξαπλωνω σε νεα αγκαλια φοβαμαι , φοβαμαι πως τιποτα δεν ειναι αληθινο γιατι καθετι τοσο καλο στην δικη μ χρονοκαψουλα διαρκει ελαχιστα, πλεον ζω εστω για το λιγο σιγα σιγα η ΜΑΧΗ επανερχεται στην επιφανεια,κολυμπησε βαθια στο βυθο καιρος ομως να αναπνευσει ... «καποιος» της δινει παλι αυτη την ευκαιρια , «καποιον» τον ευχαριστω θερμα γι αυτο , ισως κ αυτη τη φορα ναναι για λιγο. Εμαθα ομως, δεν με νοιαζει, ζω για την στιγμη...για αλλη μια φορα δακρυα κυλανε στα ματια μου τα χειλη μου τρεμοπαιζουν οι αισθησεις μου μπερδεμμενες χαμενες ολοι παλι πανε και ερχονται τρεχουν κανεις δεν στεκεται λιγο να αναπολησει να σκεφτει να δει να ακουσει ... ΚΑΝΕΙΣ .Εχω αρχισει και νιωθω εγω οτι ειμαι η περιεργη η παραξενη ... γιατι? Επειδη θελω λιγη ηρεμια λιγη γαληνη για μενα ???

Νιωθω εγκλωβισμενη σε ενα ψεμμα σε ενα στορυ που δεν ειναι η δικη μου ζωη... ανυπομονω για την ωρα που θα επιβεβαιωθει η αγαπη που νιωθω κ νιωθουν για μενα , οχι δεν ειμαι απληστη. ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΗ ειμαι , ΑΝΘΡΩΠΟΣ ειμαι. Και εχω αναγκη απο συναισθηματα ολων των ειδων.Η στασιμοτητα με κουρασε η αδιαφορια με εξουθενωσε και πλεον σηκωσα το κεφαλι ψηλα βαδιζω κ κοιτω το μελλον με τολμη .

Τελικα ο θανατος μ εμαθε και κατι χρησιμο , λοιπον , ειμαι η ζωη ειναι μεγαλη μη τη κανεις καρναβαλι...«μια χαζη ξανθια» κ ετσι ανεμελα περπαταω γελωντας κ σκεφτομενη «εσενα» π μ δινεις αυτη την ευκαιρια ... στον εορταζομενο ναναι παντα υγιης σε μενα κ σε «ο,τι» αγαπω ΝΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΔΩ ΔΕ ΜΕΝΕΙ ΝΑΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΩΡΑ ΞΕΝΟΙ ΝΑΙ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΜΑΣ ΧΩΡΙΖΟΥΝ Κ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΖΟΥΝ... we gonna rise rise rise keep on rising … CAUSE SUMMER IS HERE !!!

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ... τιποτα δεν ειναι ιδιο κ τιποτα δεν ειναι οπως παλια μενει ομως ακομα ενα πεισμα π δν ειναι συνηθεια μοναχα ...

Γελα πουλι μου, γελα κι ειναι η ζωη μια τρελα !!!

11/06/07 χρονια πολλα !!!

Δες με! Πεταω ...

Ανοιγω διαπλατα τα φτερα μου να πεταξω μακρια σου να νιωσω ξανα ο εαυτος μου να χρωματισω τη ζωη μου να ζωγραφισω το χαμογελο μου ομως ΠΑΛΙ ΧΑΝΟΜΑΙ. Γλιστραω σιγα σιγα αλλη μια φορα σ εσενα. Θελω να πιστευω θα τελειωσει. Θελω να πιστευω δε θα μετρησω νεες πληγες. Ειναι γλυκος ο πονος κοντα σου και μενω εδω να σε βλεπω να σε σκεφτομαι δακρυζοντας.Ανοιγω ξανα τα φτερα μου ειναι πικρο το φιλι του αποχωρισμου.Μουντα τα χρωματα.Βουβες οι μελωδιες.Πεφτω και χτυπαω. Τραυματιζομαι.Πια δεν ειναι ερωτας. Ειναι βασανιστηριο. Τη ζωη μου συνεχιζεις να οριζεις.Εισαι ο αερας μου. Οπου παω σε σενα καταληγω. Εισαι το τελος μου. Νεα αρχη ΟΧΙ.Οριζοντας καθαροςΠΟΥΘΕΝΑ.Λαθη δικα μου λαθη δικα σου.Πληγωνω,πληγωνομαι αθελα μου.Εγω γινομαι εσυ.Εσυ ομως δε γινεσαι ποτε εγω.Εγκλωβισμενη σ ενα αδικο αδιεξοδο.Θελω να πω Σ'ΑΓΑΠΑΩ πλεον δεν εχει νοημα.Παγιδα αυτο που ζουμε.Φαυλος κυκλος.Εδω σ αφηνω.Οχι για πολυ.ΠΑΝΤΑ ΠΑΝΤΟΥ ΠΑΝΤΟΤΕ ΕΣΥ,ΕΓΩ,ΕΜΕΙΣ . ΑΝΟΙΓΩ ΞΑΝΑ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΜΟΥ.Μια αλλη προσπαθεια.Ισως αυτη τη φορα με λυπηθεις. Δεν ειναι οικτος. Ισως μ αγαπησεις,μ αφησεις να ζησω.ΙΣΩΣ.ΛΟΙΠΟΝ??? ΔΕΣ ΜΕ,ΠΕΤΑΩ !!!

Life is simple ... Just learn to live !!!

Ειναι ομορφη η ζωη . Οταν ενα σημερα ξημερωνει καθε που λες καλημερα , οταν ενα αυριο ερχεται καθε που λες καληνυχτα,οταν τη μυρωδια του θαλασσινου αλατιου οσφραινεσαι, οταν τη γευση του γλυκου κρουασαν γευεσαι, οταν το χαδι στο μαγουλο απ τον αγαπημενο σου νιωθεις, οταν οι φωνες των παιδιων απ τη γειτονια ακουγονται, οταν το αερακι φυσαει ορμητικα αντιθετα τα μαλλια σου, οταν το τραγουδι σου ρυθμικα παιζει, οταν τα ονειρα γινονται ολο και πιο τρελα , οταν το βροχερο φιλι σου ακουμπαει τα χειλη μου, οταν η καρδια χτυπαει ολο και πιο γρηγορα στην οψη σου, οταν παιρνεις αριστα στο μαθημα, οταν το τηλεφωνο χτυπαει και στην αλλη γραμμη ηχει η φωνη της αγαπημενης σου φιλης, οταν οι εικονες στο ταξιδι ειναι πολυχρωμες και καθολου στατικες , οταν οι αναμνησεις ομορφες και αν ειναι σε κανουν να δακρυζεις απο νοσταλγια, οταν το χαμογελο σου λαμπει ζωντανια , οταν ο ηλιος παντα ανατελλει, οταν η γη συνεχιζει να γυριζει, ειναι ομορφη η ζωη. ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΗ ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΜΙΚΡΕΣ ΜΑΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΥΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΖΩΗ. Η ρουτινα ειναι ομορφη γιατι μεσα απ τη συνηθεια της , εκπεμπουμε την αναγκη για ζωη. Τα ιδια κ τα ιδια ειναι ομορφα γιατι αυτα μας ωθουν στο καλυτερο. ΑΥΤΑ ΜΑΣ ΔΙΝΟΥΝ ΖΩΗ. LIFE IS SIMPLE JUST LEARN TO LIVE !!!

"Nα προσεχεις κουκλι μου"

Μια μερα χθες κ το χαμογελο μου ξαναζωγραφιζοταν στο προσωπο μου.Ενιωθα πια τη ζωη μου ναναι παλι στα χερια μου.Εναμιση χρονο μετα κ ειχα σβησει καθετι που θυμιζει το ΠΑΡΕΛΘΟΝ.Την αλλη βδομαδα εχω ραντεβου με το γιατρο μου,εχω καλη διαισθηση.Η υγεια μου δεν θα ξανακλονιστει.ΣΩΜΑΤΙΚΑ ειμαι καλα.ΨΥΧΙΚΑ το παλευω ακομη.Τη τριτη ελυσα τα δεσμα μιας αγαπης.Ευχομουν παντα νασαι καλα.Σ'ειδα 7μηνες μετα τον χωρισμο νασαι χαλια κ στεναχωρηθηκα γιατι καποτε ησουν ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΟΥ.Αυτη η συναντηση τη περιμενα τοσο καιρο κ ηρθε τη πιο καταλληλη στιγμη.Τιποτα δεν ηταν οπως παλια.Ουτε το φιλι σου ουτε το χαδι σου.Τιποτα.Ο "ΑΝΤΡΑΣ" μου δεν ηταν ο ιδιος.Για πρωτη φορα σου δινω την ευθυνη.Οχι δε σε κατηγορω για ο,τι μ εκανες , το ηθελα κ το επαθα.Σε κατηγορω ΜΟΝΑΧΑ για σενα.Για σενα που στα 27 σου χρονια συνεχιζεις να καταστρεφεις τη ζωη σου κ πια ΣΕ ΛΥΠΑΜΑΙ.Ναι εχεις περασει δυσκολα,το ξερω.Ομως ολοι μας απο καπου ξεκινησαμε ισως γι'αυτα τα δυσκολα θα επρεπε να παλευεις για να γινεις ευτυχισμενος κ εσυ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ.Εγω εχασα τον εαυτο μου,τη ζωη μου,τους φιλους μου,την οικογενεια μου,την υγεια μου ΓΙΑ ΣΕΝΑ.Κουραστηκα ενα χρονο να μπαινοβγαινω στα νοσοκομεια στα χειρουργεια να παιρνω φαρμακα για να σταθω στα ποδια μου.Τα χασα ολα επειδη σ'ηθελα.Σ'αγαπουσα κ ΑΚΟΜΗ σ'αγαπαω.ΠΑΝΤΑ θα σ'αγαπαω.Αλλα συγχωρεσε με,ΑΓΑΠΑΩ πολυ περισσοτερο ΕΜΕΝΑ.Δε με αξιζε ολο αυτο που συνεβη αν κ Σ'ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ γιατι γνωρισα τα ορια μου. Θυμωνω ομως με σενα θυμωνω καθε τοσο και πιο πολυ γιατι εσυ εχεις την υγεια σου , ο,τι πιο πολυτιμο αλλα συνεχιζεις να αρπαζεις καθε ευκαιρια αυτοκαταστροφης.Λοιπον,ξερεις κατι???Ειμαι αδυναμη αλλα ΟΧΙ ΕΝΤΕΛΩΣ .Εσβησα τις φωτογραφιες σου απ το κινητο μου απ τον υπολογιστη μου.Μετα ισως σβησω κ τα μνμ σου.Εν καιρω θα σβησω κ το τηλ σου.Αν κ 7 μηνες τωρα ουτε μιση φορα δε σχηματισα τον αριθμο για ν ακουσω τη φωνη σου κ ομως προχθες την ακουσα.Μυρισα το αρωμα σου.Ειδα τα ματια σου πισω απ αυτα τα μαυρα μεγαλα γυαλια. Ειδα τα χερια σου να τρεμουν απο αμηχανια τον αναπτηρα π σ ειχα κανει δωρο να γλιστραει μεσα στην τσεπη σου.Ειδα πολλα ομως δεν ειδα ΠΟΥΘΕΝΑ τον ανθρωπο που ερωτευτηκα κ ετσι ΣΕ ΞΕΧΑΣΑ.Σε αφησα να φυγεις.Γιατι ο "ΑΝΤΡΑΣ" μου δεν υπαρχει πια.Σιγα-σιγα ξεθωριαζει κ η αναμνηση σου.Στο κατωφλι μου ΣΙΓΟΥΡΑ θα σε ξαναδω ομως ΔΕΝ ΘΑΣΑΙ ΕΣΥ θαναι ενας αλλος.Ενας αδυναμος,χαμενος στο κοσμο του ανθρωπος.Θα μου ειναι αγνωστος.Αδιαφορος.Και ισως πια να μη τον νοιαζομαι.Και μοναχα οταν ακουω το τραγουδι σου "ΤΙ ΣΟΥ ΔΩΣΕ Η ΖΩΗ ΚΑΛΟ ΓΙΑ ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ" και τοτε δε θα ξανακλαψω θα γελασω μοναχα ειρωνικα .Εσυ ισως αναρωτηθεις αφου σ'αγαπαω γιατι πλεον σου φερομαι επιθετικα??? Στο ξαναειπα πια αγαπαω περισσοτερο εμενα.Γιατι απλα αυτη ειναι η ΑΜΥΝΑ μου!!!